Techniki malarskie

Malowanie części z nas wydaje się być narzędziem, które przerasta nasze możliwości. Brud, kurz, szpachlowanie, malowanie i obawa, że coś się nie uda i trzeba będzie prosić o pomoc. Poza tym, bojąc się klęski, mamy też obawy, że zmarnujemy drogie materiały malarskie. Może warto, zamiast się poddawać, poznać podstawowe techniki malarskie.

O co chodzi z malowaniem?

Osoby, które nie mają na ten temat żadnej wiedzy, uważają, że jest to tak proste, że nie ma po co zatrudniać ekipy malarskiej. Pozorne oszczędności zazwyczaj kończą się marnotrawstwem materiału i koniecznością zatrudnienia ekipy, która poprawi to, co źle zrobił domorosły malarz. Źle dobrana i położona powłoka prowadzi do konieczności powtórnego malowania, a nawet kładzenia nowych tynków. Wyróżnia się dwa podstawowe rodzaje malowania, a kryterium rozróżnienia jest stopień dokładności przygotowania podłoża, jakość użytego materiału, liczba warstw w powłoce oraz sposób wykończenia powierzchni przygotowanej do pokrycia farbą. Pierwszy z nich to malowanie uproszczone, które stosuje się w pomieszczeniach mniej reprezentacyjnych, na przykład w piwnicach. Malowanie zwykłe stosuje się w masowym budownictwie o średnim standardzie. Wysokojakościowe zaś wykonywane jest w obiektach o wyższym standardzie.

Podstawowe techniki malarskie

Wyróżniamy sześć podstawowych technik malarskich, a mianowicie: technika wapienna, cementowa, klejowa, kazeinowa, emulsyjna, olejno-lakiernicza. Spośród wymienionych najczęściej stosuje się cztery: wapienną, cementową, klejową i emulsyjną. Najtańszym sposobem pokrywania ścian jest technika wapienna. Tak zwane ciasto wapienne miesza się z pigmentami oraz wodorozcieńczalnym spoiwem. Tego typu podłoża najczęściej nakłada się na podłoża betonowe i tynki wapienne, ale nie można ich kłaść na ściany, które wcześniej były pokryte farbą. W technice cementowej stosuje się produkty zawierające cement portlandzki biały lub szary. Farba musi być aplikowana w warunkach wysokiej wilgotności, więc aplikuje się ją na świeże podłoża betonowe, tynki elewacyjne oraz wnętrza pomieszczeń wilgotnych. Skład procentowy zawartości pigmentu to maksymalnie 10%. Nowoczesne farby cementowe mają dodatek polioctanu winylu, co znacznie podnosi ich jakość i trwałość. Powłoki są odporne na działanie czynników atmosferycznych. W technice klejowej stosuje się farbę będącą połączeniem roztworu kleju, pigmentu i wody. W zależności od ilości użytego pigmentu, farba ma kolor jasny lub bardzo intensywny. Powłoki klejowe sprawdzają się w sytuacji pokrywania tynków, murów ceglanych, płyt drewnopodobnych czy ścian tapetowych. Nie nadają się do powłok drewnianych, a także na podłoża wilgotne i alkaliczne. W warunkach domowych najczęściej stosuje się technikę emulsyjną, gdzie wykorzystuje się farby przygotowane fabrycznie. Są one mieszanką rozpuszczalnej w wodzie substancji błonotwórczej, wody oraz substancji emulgującej. Farbę nakłada się za pomocą pędzla, wałka lub pistoletów natryskowych. Można ją stosować niemal na każdym rodzaju powierzchni, zarówno wewnątrz pomieszczeń, jak i w przypadku elewacji zewnętrznych. Farba emulsyjna jest wodoodporna, ma dobrą przyczepność do podłoża, elastyczność, jest odporna zniszczenia. Ponadto, można ją zmywać, co czyni ją produktem prawie idealnym.

Stare przysłowie mówi, że im dalej w las, tym ciemniej. Ma ono zastosowanie także w przypadku wiedzy malarskiej. Dobry malarz to prawdziwy fachowiec, od którego wymaga się dobrej znajomości tematu i umiejętności praktycznych. Można mu zaufać i zlecić wykonanie prac, które dla nas mogą się okazać zbyt trudne.